ʿUkalây-ı rûşen-râ ve hükemây-ı umûr-âzmâ teveccüh-i dünyâ ve iktinây-ı emvâli umûr-ı hamseden bilüp, birisi pâdişâhlar bir şahsın ignâsını bi'n-nefs murâd etmek, ikincisi irsen mâl intikāl edüp, vâris-i ehl-i ʿakl u tasarruf [V 66b] olmak, üçüncüsü sâhib-i sermâye olup, müsâʿade-i baht-ı sâz-kâr ile ticâreti her bâr râbih u nemâdar olmak, dördüncüsü cedvâ vü menâfiʿi zâhir olan merâtib-i devlet ve hıdemât-ı Saltanat'da istihdâm olunup, vakt ü zemânı imtidâd kabûl etmek, beşincisi müstahdem olduğu devletde hıyânet semtine zâhib olup, tesaddî-yi mekârih-i umûr ile ahz-ı rişâ vü bertîl etmek. Ve bu vesâyilden gayri ile mâl-i kesîr ictimâʿını müstahîl bilüp, bunlardan ʿârî kimseler tabakalarına göre mütavassitu'l-hâl ve devletleri muʿayyenâtıyla bi'l-ıztırâr teʿayyüş eyleyerek mahrûm-ı rûy-i refâhiyyet olduklarını [Ü4 195a] âverde-i zebân-ı makāl etmişler. Bû sûretde mûmâ ileyhin cemʿ ü iddihâr etdiği mâl, ne sûretle terâküm etdiği maʿlûm-i erbâb-ı nazar u istidlâldir. Teveccüh-i dünyâ refte refte sûret bulup, sâhibi dahi hırs u şehvânî ve töhmet-i nefsânîden âzâde olduğu hâlde, o şahsın bahtı bîdâr ve devleti pâydâr olageldiği mücerreb-i uli'l-ebsâr olup, tefâkum-ı umûr-ı müstekrehe ile iddihâr-ı emvâl edenlerin ekserîsi fî-esraʿi'z-zemân berbâd ve niʿmet-i zindegânîden dilsîr-i murâd olmadan, birer sebeb-i müdhiş ile raht-keş-i cânib-i meʿâd olageldikleri zâhirdir. Kıtʿa: Havf edenler cenâb-ı Mevlâ'dan, Zarar-ı gayrdan olur sâlim. Hâdisâtın sinân-ı tîzinden, Nice baş kurtarır bi-kem-i zâlim.