Müşârun ileyh ʿîdin ikinci günü resmen Gülhâne'ye varup, ʿavdetinde bâ-emr-i Rabb, vücûduna nezle-i hâdde munsabb ve ferdâsı -ki tevcîhât günü idi- hâb-gâhından kemâl-i zaʿf u nâ-tüvânî ile Kürk Odası'na çıkup, daʿvet olunan erbâb-ı menâsıb, hulûl-i vakt-i tevcîhâta mütekarrıb oldukları hâlde, Vezîr Kapudan Paşa hazretlerinin kudûmü ihbâr olunduğuna binâʿen, müşârun ileyh bi'z-zarûre Kürk Odası'ndan çıkup, ʿArz Odası'na duhûl ve dehlîze vusûlünde “Mükibben ʿalâ vechihî” yere sâkıt olup, fi'l-hâl yine Kürk Odası'na nakl olunmuşidi. Nefes-i vâ-pesîn ve inkişâf-ı ahvâl-i yevm-i yakīnde Hekîm-başı Efendi dahi yetişmekle, iʿtikād-ı galebe-i dem ile iftisâd olunup, Nazm: Lillâhi ʿilmün ve tedbîrun ve takdîr / Ve'l-mer'ü yuhtî ve lâ-tuhti'l-mekādîr mefhûmu üzere tabîbin ʿilâc ve tedbîri ve fasdın fâʿide vü te'sîri olmayup, mürg-ı rûhu kafes-i tenden cüdâ ve tâyir-i sûy-ı bekā olduğu, Nazm: İzâ selime'l-bedrü'l-münîrü feheyyinün / ʿAle'l-ufkı [Ü4 107b] en-tehviye sıgāru'l-kevâkib mazmûnu derciyle ʿarz-ı Dergâh-ı vâlâ kılınup, intizâr-ı tevcîhât ile meslûbü'l-ıstıbâr olanlara Kapudan Paşa hazretleri ilbâs-ı hilʿat etmek irâde-i seniyyesi zuhûr ve fi'l-hâl müşârun ileyh hatt-ı hümâyûn ile müveşşah defter mûcebince erbâb-ı menâsıbı [Ü3 184a] ilbâs-ı hilʿat ile hidmetlerine meʾmûr edüp, bu dehşet ü hayret ile herkes hânesine ʿavdet eylediler. Defterdâr Efendi, bi-hasebi'l-meʾmûriyye müteveffây-ı müşârun ileyhin hazînesini temhîr ve harem tarafı darb-ı hatemden vâreste olmak tenbîh ü tezkîr olunduğu hâlde, emr-i techîz ü tekfîn dahi ikmâl ve Hakîm-zâde ʿAli Paşa Mezârı kurbünde ihzâr olunan lahide idhâl ile o düstûr-ı vakūr, aʿyün-i nâsdan mestûr ve muntazır-ı yevm-i nüşûr oldu. Zuhûr-i Devlet-i ʿaliyye'den bu âna gelince zikr olunan keyfiyyet yâd-dâşt-ı erbâb-ı basîret olmayup, garâyib-i nevâyib-i rûzgârdan maʿdûd olsa sezâ ve gışâve-i gaflet ile rû-pûş-ı ʿibret olanlara sebeb-i teyakkuz u intibâh olsa revâdır. Senede bir kerre ictimâʿı mümkin olan erbâb-ı hall ü rabt ve ashâb-ı kabz u basta cenâb-ı Kahhâr, kudret-i kāhire ve ʿazamet-i bâhiresini izhâr ve o makūleleri hâb-ı gafletden bîdâr etmek içün taʿyîn-i mâdde-i tahvîf ü inzâr etmişiken, hâzır olanların ekserîsi kābil-i ittiʿâz olmayup, suver-i matlûbelerini zihinlerinde tasavvur ve cihet-i tahsîl-i hutâm-ı dünyâyı tevsîʿ-i dâyire-i emel ile tefekkür eylediklerinden fazla: “Fülân mansıb kayacağı mı, fülân daʿvet olunmuş mu, ʿacabâ hâller neye müncerr olacak? Matlûb kalîl, tâlib kesîr” deyerek, birbiriyle münâcât ve âdemlerine teftîş-i zevâyâ vü tâkāt eyledikleri re'ye'l-ʿayn meşhûd ve insân ne derecelerde memkûr-ı hırs u gaflet olduğu bu defʿa dahi tecribet-güzâr-ı [Ü4 108a] erbâb-ı şühûd oldu. Nazm: [Ü3 184b] En-nâsü fî gafletin ʿammâ yürâdü bihim Keʾennehüm ganemün fî beyti cezzârin