İklîm-i Mısır, hamiyyetün ʿani'l-ısr, bi-hazâfîrihâ levs-i vücûd-ı aʿdâdan pâk ve envâr-ı ehl-i İslâm ile kemâ-kân tâb-nâk olduğuna binâʾen, iʿlân-ı lutf-i cenâb-ı Zü'l-minen ve rağm-ı enf-i düşmen kasdıyla ocağlara deryâ şenliği fermân ve mesârıfları mîrî tarafından ihsan olunup, kānûn üzere ibtidâ Cebe-hâne ve baʿdehû ʿale't-tertîb sâyir ocağlar fevâsıl-ı karîbe ile birbirinden şugl ü ʿamellerin ihfâ ve bu esnâda hâzır u müheyyâ oldukları ʿarz-ı ʿâlem-i bâlâ kılınup, ba'de'l-isticâze şehr-i Recebü'l-ferdin sekizinci gicesi bed' ile sanayiʿ-i garîbelerin icrâ eylediler. Envâʿ-ı püskürme ve hevâyî ve bahrîler îcâd ve taraf taraf işʿâl ü îkād ile leyâlîyi muzlimeyi hem-reng-i bâmdâd eylediklerinden gayri, cengî sallarında olan rakkāsân-ı mütenâsibü'l-aʿzâ rehz-i vücûd-ı nâzenîn ve girişme vü sihr-âferîn ile niçe derd-mendânı bend-i şikâl-i ʿaşk-ı mecâzî ve niçe [Ü4 97a] hevâ-perestânı pâ-beste-i ʿukkāl-ı kâr-endâzî edüp, kılâʿ-ı masnûʿada kâyin savt-ı müdâfiʿ-i raʿd-âşûb, lerze-efgen-i çarh-ı devvâr ve sâyir âlât-ı nâriyyeden bedîdâr olan şuʿle-i cevvâle-i hûş-rübâ yâd-âver-i âyet-i “Ve kinâ Rabbenâ ʿazâbe'n-nâr” olup, tâbiş-i reng-âmîz-i mehtâb, nümûne-nümây-ı kurs-ı âfitâb ve şerâre-i nâyire-i hevâyiyân, nücûm-ı zâhire gibi cevv-i semâya pertev-efşân olup, her Ocağ mehâretlerini izhâr ve sılât u ʿatâyây-ı Şâhâne ile kesb-i sermâye-i hubûr u mesârr eylediler. Leyâlî-yi mezkûrede Şehriyâr-ı sütûde-etvâr Yalı-köşkü'nü makdem-i hümâyûnlarıyla lâmiʿü'l-envâr buyurup, zikr olunan sanâyiʿ-i garîbeyi temâşâ ile mirʾât-ı âlem-nümây-ı tabʿ-ı [Ü3 171b] Cihân-dârî'lerinde suver-i inbisât rû-nümâ olup, Kāyim-makām Paşa ve ricâl-i bâb ve defterdârân içün dahi hâric-i kasr-ı mezkûrda seyr ü temâşâ içün hıyâm nasb olunduğundan fazla, düvel elçileri dahi bu seyrden mahrûm olmamak zımnında cümlesi mahall-i mezkûra celb ve taʿyîn-i mahall ile inşirâh-ı kalb kesb eylediklerinden gayri, taraf-ı Şâhâne'den birer mükemmel boğça ile mesrûr ve cemʿ-i fâyideteyn ile nâyil-i etemm-i iftihâr u hubûr oldular. Ağayân-ı Ocağ ve sâyir zâbitân dahi hisse-mend-i lutf ü inʿâm-ı Pâdişâhî ve Defter-i Teşrîfât'da mukayyed olduğu vechile birer birer hilʿat geyüp, cümlesi iltifât u nevâziş-i Tâcdâri'yle mübâhî oldular.