Yunan ve Fars istişâre-i umûr-ı irâde eylediklerinde, ʿukalâsını mahall-i vâhide cemʿ etmeyüp, birbirlerinden haberleri olmayarak ferden ferdâ istintâk ile re’y ü tedbîrlerine nazar ve maslahat-ı vakte muvâfık tedbîri buldukları gibi mûcebince ʿamel ederler imiş. Bundan garazları asâlet-i re'y ve sıhhat-ı nazarı ibtâle sebeb olan münâfese beyne'l-müşâvirîn vukūʿundan hazer imiş. Zîrâ müşterek fi'l-emr olan zevâtda tenâfüs ü tegālüb ve ahadühümâ âhara taʿn etmek umûr-ı tabîʿiyyedendir. Çok kerre baʿzısı zafer-yâb-ı re’y-i savâb olmuşiken, âharları mahzâ hased sebebi ile iʿrâz u te’vîl ve takbîh u tehcîn semtlerine sülûk edüp, re'y-i rezîni ibtâl etmişlerdir. Bir dahi meşveretde ictimâʿ izâʿat-ı sırr ve şenâʿati müstelzim olup, hattâ kavm-i Fars ictimâʿ u kesret ü tenâsur kuvvete muhtâc olan emirde lâzımdır. Ârâ' ü tedbîr ve umûr-ı gāmızada ictimâʿ, matlûb olan mevâddı ifsâd ve beyne'l-kavm tevlîd-i tezâgun ü tenâfüs eyleyeceğini îrâd etmişlerdir.