İklîm-i Hind'de Bender-i Surat'a on sâʿat mesâfede vâkiʿ Baruc [باروج = Bharuch] şehrinde hâkim-i müstakıll ve nesebi, selâtîn-i Moğol'a muttasıl olan Muʿazzez Hân, sevâhil-i Hind'e müstevlî olan İngilizlü ile bir zemân ceng ü cidâl ve mağlûbiyyet ile müşevveşü'l-hâl olduğundan, ihtiyâr-ı ʿuzlet ve ʿâkibet dâr-ı âhirete rıhlet eyleyüp, oğlu Ahmed Hân ve altı nefer birâderleri, pâ-nihâde-i mirkāt-ı rüşd ü sedâd olduklarından, İngilizlü'nün gasb eyledikleri [Ü1 134a] emlâk-ı mevrûselerini istihlâs niyyetiyle aʿvân ü akrıbâdan istimdâd etmişleridi. O makūlelerin iʿânetlerinde fâyide maʿdûm olduğu bi't-tecribe maʿlûm olup, [Ü2 144a] irşâd-ı uli'n-nühâ ile İngiliz'e ʿazîmet etmek üzere bir gırab sefînesine süvâr ve Mesket'e ve andan Basra'ya ve Bağdâd'a vusûl ile Vâlîsi tarafından mazhar-ı nevâziş ü iʿtibâr olup, andan Nevâziş Hân nâmında bir birâderiyle Selânik'e vâsıl ve andan bir Françe sefînesiyle Marsilya'ya ve baʿdehû Liyon'a dâhil oldukda, birâderi bi-emrillâh mübtelây-ı renciş ü ʿillet ve Şehr-i Baruc'da babası yanında defn olunmasını niyâz ü vasiyyet etmişidi. Hân-ı mûmâ ileyh ber-muktezây-ı şefekat vasiyyetine rağbet ve bi-eyyi-vechin kân naʿşını âbâ vü ecdâdı mekābirine nakle ʿahd ü peymân edüp, Nevâziş Hân vefât etdikde, vasiyyetini edâ ve ʿahdine vefâ etmek içün naʿşını bir sandûkaya vazʿ ve muʿtemed bir âdemine teslîm etdikden sonra, Paris'e teveccüh edüp, Françe cumhûru tarafından mültefet ü mükerrem ve cumhûr irâdesiyle Marsilya'da dokuz mâh ikāmetden sonra, bir takrîb Londra şehrine vazʿ-ı kadem ve İngiltere Devleti tarafından maslahatını bir kālıba ifrâğ ile yine Françe'ye ʿavd u kufûl ve birâderi naʿşını bir sefîneye vazʿ ile Aligorna'ya ve andan İzmir'e ve andan Âsitâne-i saʿâdet'e vusûl ve Galata'da Françe cumhûru serâyına duhûl etmişidi. Âsitâne-i saʿâdet'den Bağdâd'a varınca bir kıtʿa yol hükmü ve yollarda olan vüzerâ ve hükkâma mekâtîb-i Sadâret-penâhî iltimâsında olmağla, recâsı hayyiz-i husûle karîn ve Françe Elçisi'nin Dîvân'a geleceğini ihsâs ile reşk-âver-i mülûk ü selâtîn olan Dîvân-ı bülend-erkân'ı temâşâya hâhiş ü rağbetini tebyîn edüp, elçi ile Dîvân'a vârid [Ü1 134b] ve debdebe-i Mülûkâne'yi müşâhede ile [Ü2 144b] zirve-i hayrete mütesâʿid olup, nazar-ı iksîr-i Mülûkâne'ye dahi mazhar ve bu makūle memleket zabt etmiş hânedâna merhamet ü şefekat-i Mülûkâne mukarrer olduğundan gayri, birâderinin vasiyyetini isgā ve ʿahd ü sevgendine vefâ eylediği dahi bir kāt müstedʿî-yi eltâf-ı şâmilü'l-eknâf-ı zıll-i Hudâ olmağla, Hân-ı mûmâ ileyhe ʿatıyye-i hümâyûn olarak beş bin guruş ihsân ve iltimâs eylediği tahrîrât ile sâlimen hudûda îsâli emr ü fermân olundu.