Topçu ve ʿArabacı esâmelerinin mütekāʿidlerinden mahlûl vukūʿunda yevmiyyenin kıllet ü kesretine bakılmayarak kadîmi üzere iki akça ihbâriyye verilüp, kusûru hazîne-mânde olmak eğerçi kānûn-nâme-i hümâyûnda şart kılınmışidi. Ancak baʿzı mütekāʿidîn, zükûr u inâsdan evlâd terkiyle vefât eylediklerinde yetîmleri fakîr u muhtâc kaldıklarını Rikâb-ı hümâyûn'a ʿarz-ı hâlleriyle inhâ ve istirhâm etmeleriyle, o makūle mahlûl vukūʿunda esâmeye nazaran gümrükden birer mikdâr [Ü2 100b] vazîfe ihsân buyurulmasını merhamet-i Şâhâne îcâb etmekle, mütekāʿidîn bilâ-veled vefât eylediklerinde, kānûn-nâmede mastûr olduğu vech üzere iki akça ihbâriyyesi verilüp, mâʿadâsı hazîne-mânde olunmak ve zükûr u inâsdan evlâd terk ederler ise, mahlûlün sülüsü yetîmine ve müteʿaddid iseler sülüs-i mezkûr ʿale's-seviyye taksîm vechiyle tanzîm olundu.