Kethudâ-yı ma‘zûl yerine mevsûl olan Bekir Ağa'yı bir iki mâh mukaddem tahsîl-i bekāyâ-yı mechûle zımnında Rakka'ya me'mûr edüp, Ağa-yı mûmâ ileyh dahi sefer takrîbi ile mübtelâ-yı hasâret ü zarar olup, harekete mecâli olmadığını sûret-i i‘tizârda beyân eyledikde, Mîr-i mûmâ ileyh heyecân-ı kuvve-i gazabiyye ile mahmûm ve: "Elbette gidersin. Gitmediğin hâlde kazıyye ma‘lûmdur" dedikde nâ-çâr bazı mahallere düşüp, taleb-kâr-ı şefâ‘at olduğunu istihbâr edüp, harbeciler ile Üsküdar'a imrârında ısrâr ve bundan sonra dahi muhalefet eder ise nefy olunacağını iş‘âr etmişidi. Ne hâl ise hâline vakıf baʻzı mürüvvet-mendân-ı zemâne mûmâ ileyhi tahlîs ve me'mûriyyet-i mezkûreyi âhara tahsîs edüp, şahs-ı vâhidin fikrinde yoğiken gayret-i İlâhiyye zuhûruyla kendüyi mazhar-ı eşedd-i 'itâb eden zâta câ-nişîn ü halef ve mervârîd-i lütf-1 Vâhibü'l-âmâle sadef olması vukūʻât-ı garîbedendir. Nazm; Murâd edince müsebbib bir âdemin kârın, Yed-i teşebbüsünü cüst-cû kılur esbâb.