Mücerrebân-ı ahvâl-i rûzgâr olanların biri der ki Kādī-yı mâzî, ‘arîkü'l-tarafeyn ve şerîfü'l-asleyn, ‘ilm ü kemâlden behre-yâb ve bende-zâde-i şahriyâr-ı vâlâ-cenâb olmakdan nâşî, bu âna dek hakkında lâzıme-i mürüvvet icrâ buyurulup, ez-vakt içinde rütbe-i ‘azîmeye nâyil ve bilâ-mu‘accele tahsîl-i îrâd ile ser-menzil-i merâma vâsıl olmuşidi. Bu ni‘met-i cezîlenin kadrini [179a] bilüp, nâs ile hüsn-i imtizâc ve sıfât-ı zemîmeden olan da'vâsını derûn-ı kibr-âlûdundan ihrâc-ı lâzım iken, devletini hazmedemeyüp, kibr ü enfesi resîde-i derece-i nihâyet ve vaz‘-ı bâridi dil-şiken-i erbâb-ı necdet ü hirfet olduğu mürebbî-yi ‘âlem olan Pâdişâh-ı sütûde-hısâle münkeşif ve hakkında cây-gîr-i istikrâr olan hüsn-i teveccühleri munsarif olup, ‘azl ü nefy ile te'dîb ve bu sebeble erbâb-ı nahvet ü ru'ûnet terhîb olundu.