Bundan akdem Leh Kralı tarafından Devlet-i ‘aliyye'ye gönderilan Büyükelçi bir zemândan berü Âsitâne-i saʻâdet'de ikāmet ve taʻyînât-ı vefîre ile cânib-i mîrîye sebeb-i siklet olup, evzâʻ u etvârı erkân-ı devleti dilgîr ve kibr ü nahveti ise müsâfirân-ı devlet haklarında ta‘mîm olunan iltifâtı tağyîr edüp, bu esnâda Leh [148a] mukasemesi beyne'd-düvel vukūʻ bulduğu mesmûʻ olmağla, ikāmetine dâyir bir hâlet kalmayup iʻâdesi lâzım geldiğine binâʼen işbu Saferü'l-hayr'ın on beşinci günü Dîvân-ı ‘âlî tertîb ve Dîvân'a geldikde tarafından birkaç parça âvîze ve billûr makūlesi müzahrefât-ı takrîb olunup, ‘atebe-i ‘aliyyeye ‘arz olunmasını recâ ve fî'l-hâl kazıyye-i umûr-ı düvele nâzır olan Re’îsülküttâb Efendi'ye inhâ olundukda, takdime-i mesfûr nazar-ı kabûl ile manzûr olmak kānûn-ı Saltanat-ı seniyye'nin hilâfı ve belki bu tavr-ı câfî resm-i edebe münâfî olmağla, tarafına redd ve taʻlîm-i hadd olunup, mu‘tâd üzere Bâbü's-saʻâde pîşgâhında hilʻati iksâ ve huzûr-ı mevâhib mahsûr-ı Mülûkâne'de mukaddemâ getürdüğü zarâʻat-nâmenin cevabı i‘tâ ve bundan sonra levâzım-ı râhı tekmîl ve mihmândâr taʻyîni ile geldiği semte tesbîl olunup, hılâl-i râhda bir iki âdem ile Nemçe tarafına firâr ve ahmâl ü eskālini terk eylediğini mihmândarı ihbâr edüp, eşyasını verâdan âdemleri îsâl ve firârı için hûşmendân-ı rüzgâr birer ihtimâl îrâdıyla teşhîz-i fikr ü hayâl eylediler.