Serâyir-i ahvâle vakıf olanların biri der ki: "Sadrıʻzam'ın makām-ı Fetva'ya me'mûn-ı ilgāyla bir zâtı takrîb ile kesb-i emniyyet matlabı ve istizhâr u istiʻâne ile rü'yet-i umûra tesaddî meslek ü meşrebi olup, dil-hâhı olan zât kim ise anı recâ etmek agleb-i ihtimal olduğuna binâʼen, Taraf-ı hümâyûn'dan Sadr-ı müşârun ileyhe bir kıtʻa hatt-ı hümâyûn gönderilüp, mefhûm-ı hikmet lüzûmunda Şeyhulislâm-ı vakt olan Tevfik Efendi fevt olup, maʻzûllerin hâli maʻlûm kudât-ı ‘asâkirde makām-ı merkūma lâyık zevâtın vucûdu meczûm ise dahi, bu hılâlde nasb olunmak münasib görülmeyüp, [81b] Şeyhülislâm-ı esbak Mekkî Mehmed Efendi dervîş-nihâd ve hulûs-ı muʻtâd ve umûrundan gayri şeye müdahale etmediği mücerreb olduğundan makām-1 Fetva'ya isʻâd olundu, ma‘nâları derc olunup, bâb-ı recâ sedd ve bidâyet-i Sadâret'de âharı kaleme almaması içün mukaddemce irâ’et-i sûret men‘ ü redd olundu. Kıtʻa li-râkımihî: Pesend olsun kemâl-i ‘aklına Sultân Selîm Hân'ın, Zuhûrundan mukaddem fark eder ahvâl-i dünyâyı, Muvaffak eylemiş tedbîr-i mülküne zâtını Mevlâ, Mûrâd etse eder teshîr-i re'yi kişver-i râyı.