Pâdişâh-ı takvâ-penâh eyyedehullâhu ve kuvvâh hazretleri câlis-i çâr-bâliş-i Saltanat ve mâlik-i zimâm-ı hall ü ʻakd-i emr-i Hilâfet evvelden berü nehy-i münker ü fahşâ ve refʻ-i berâtîl ü rişâ ve neşr-i eşfâk u merâhim ve izhâk-ı bevâtıl u mezâlim mekāsıdıyla sıyânet-i emr-i diyânet ve himâyet-i fukâra-yı raʻiyyet tarîkine sülûk ve zât-ı şevket-simâtını müste’hîl-i ʻunvân-ı a‘delü'l-mülûk edüp, hürmet-i nusûs-ı Furkāniyye ve ehâdîs-i sıhâh-ı Nebeviyye ile mansûs ve tekevvün-i zülm ü fesâd ve teʻayyün-i bağy ve ʻinâda sebeb-i mahsûs olan ʻarak u hamrın ibtâl-i beyʻ ü şirâsıyla havânît-i mey-kedelerinde insidâdı ve şürb ü tenâvülüne cesâret eden erbâb-ı fısk u gavâyetin te’dîb ü takrîʻyle siyâset-i İlahiyye ve hudûd-ı şerʻiyyenin icrâsı bâbında vesâyir muharremâtın indifâ‘ı zımnında irâde-i katʻiyye-i Şâhâne'leri cilve-geri-i mücellâ-yı bürûz olduğundan gayrî, bir müddetden berü süfehâ-yı nâs kisvet ü libâs husûsunda hadlerini [17b] tecâvüz edüp, bu takrîb ile bây ü gedâ ve aʻlâ vü ednâ miyânelerinde ʻârıza-i iltibâs zuhûrundan gayri fark-ı efrâd-ı beşer için ʻan-asl vazʻ ü taʻyîn olunan hudûd u merâtibin hıfz u vikāyesi kavânîn-i merʻiyye-i mülkiyyeden olup, şu sebebden ki, her şahıs hâline göre me’kel ü melâbisini taʻdîl etmese, ʻadem-i ihâta-i vârid ile zulm ü ʻudvân ve gasb-ı emvâl-i zîr-destân misillû bir nevʻ fesâd-ı irtikâb etmek lâzım ve bu fesâdın nihâyeti itlâf-ı nefs ve izhâk-ı rûhu müstelzimdir. Binâ’en-‘alâ-zâlik fîmâ-baʻd hademe makūlesi mutlakâ akmişe-i Hindiyye istiʻmâl etmeyüp, tekvîr-i ‘imâme ve tezyîn-i câme ile tavr-ı sefîhâneden tebâʻüd ve kezâlik ednâ-yı aʻlâya taklîd ile zirve-i mücâveze-i hudûda ʻadem-i tesâʻud ve hâl ü şânını her şahıs tefekkür ile tertîb-i melâbis ü me’kel ve tanzîm-i büyût u menâzil edüp, bu tenbîhâta gûş-dâde-i itâʻat olmayanlar mazhar-ı eşedd ü siyâset olacağları zımnında hatt-ı şerîf sâdır olduğundan başka, fukarâ-yı raʻiyyetden fîmâ-baʻd tahfîf-i tekâlîf olunup, her umûrda emr-i ittifâk u ittihâd miyâne-i vükelâda cârî vü müstekarr olmak sûretleri dahi şeref-sudûr olan baʻzı hutût-ı hümâyûnda îrâd olundu. "Meyhâneler kapansun" kelâmı ki, evzân-ı ʻarûziyyeden eczâ-yı erbaʻayı mutazammın olan veznin bir cüz’üdür. Zebân-ı kerâmet-nişân hazret-i Hilâfet-penâhî'den ʻalâ tarîkü'l-ilhâm şeref-sudûr olup, hisâb-ı cümel üzere taʻdâd olundukda, sâl-i menʻa târîh-i tâmm vakʻa olmağla, sebt-i cerîde-i vekāyiʻ-i eyyâm kılındı.