Bekāy-ı şân-ı Saltanat-ı seniyye ile ʿakd-ı şurût-i mühâdenet eğerçi menviyy-i zamîr-i erkân-ı devlet olup, ancak netîce-i mükâleme mechûl-i mutlak ve husûl-i musâlaha bâz-beste-i emr-i cenâb-ı Hak olup, jâj-hâyân-ı aʿdâdan teklîf-i mâ-lâ yutak muʿâmelâtıyla inʿıkād-ı sulh mukadder olmadığı takdîrde, lâ-mehâle iʿâde-i harb iktizâ edüp, bu sûretde cemʿ-i askerde izhâr-ı kesel ü tüvânî bâʿis-i nedâmet ü peşîmânî olacağından başka, âvâze-i mütâreke ʿavâkıb-ı umûrdan gāfil olan askerînin dehlîz-i sâmialarına dâhil olmağla, zarûrî terk-i sürʿat ü istiʿcâl ve vaktiyle Muʿasker-i hümâyûn'a ʿadem-i vusûlleri min ağlebi'l-ihtimâl olup, binâ-berîn evvel-behâra tertîb olunan cünûd-i muvahhidînin bir ân akdem mevkib-i Serdâr-ı ekremî'ye iltihâkları bâbında her tarafa emr-i ʿâlî-şân şeref-sudûr ve Selânîk Mutasarrıfı Vezîr İbrâhîm Paşa sevk-i asâkire me'mûr oldu. Bu tedbîr-i dil-pezîrden sonra te'kîden lil-hâl tûğ-ı Âsafî dahi kānûn üzere ihrâc ve igrây-ı askerî tarîkasına intihâc olundu.