Mîrîlü askere fî-mâ baʿd rağbet olunmayup, ocağlar ahvâline tekayyüd olunmak Rikâb ve Ordu-yi hümâyûn'da vâkiʿ mecâlis-i şûrâda karâr-gîr-i erbâb-ı re'y ü tedbîr olmuşidi. Sipâh ve Silâhdâr ocağlarından müceddeden neferât tahrîr olunmak irâdesiyle iki bin ru'ûs Rikâb-ı hümâyûn tarafından mübâşirlere teslîm ve Rumeli taraflarına irsâl olunup, bir ân akdem hıdmetlerini tetmîm tavsiye vü taʿlîm olunmuşidi. Mübâşirlerin mustashabı olan ruʾûslara kimse iʿtibâr etmeyüp, ancak iki yüz âdem kabûl-i ru'ûs ile izhâr-ı hâhiş ve kusûru yedlerinde kalup, tabîʿat-i vakte nazaran tâlib bulunmayacağını tahkīk ile keyfiyyeti maʿrûz-i huzûr-i Sadr-ı Âsaf-meniş eylediklerinde, bu makūle rağbeti munkatıʿ asker yazılup, müctemiʿ olsalar dahi seferde devlet bunlardan müntefiʿ olamayacağına erbâb-ı vukūf u tecribe muttaliʿ olduklarından, zikr olunan ru'ûslar istirdâd olunup, kaydlarına hatt-ı butlân çekilerek, endâhte-i zâviye-i nisyân kılındı.