Eyâdî-yi nâsda mütedâvel ecnâs-ı zer-i meskûk bi'l-külliyye nâ-bûd ve metrûk olup, yedlerinde bulunanları herkes ketm ü ihfâ ve muʿâmele-i zarûriyyeyi beyaz akça ile idâre ve baʿzan râyicinden ziyâde ile bir şey'i beyʿ u şirâ edegeldikleri rû-nümâ olup, baʿzı erbâb-ı ʿukūl, altunun ecnâsına tehammülü kadar terakkī vazʿ olunsa, tamaʿkârân-ı nâs nefʿ u nemâ iltimâsıyla ihtizân etdikleri altunu ihrâc ve dâd ü sited ber-vech-i sühûlet revâc bulacağından gayri, cânib-i mîrîye dahi vâfir fâyide terettüb eyleyeceğini zevâhir-i ahvâlden istinbât ü istihrâc etmeleriyle, yüz on pâreye tedâvül olunun zer-i mahbûb, fî-mâ baʿd yüz yirmi pâreye ve yüz elli beş pâreye cârî olan fındık, yüz altmış pâreye teʿâtî olunmak fermân olunup, Memâlik-i mahrûseye neşr-i ihbâr ve Ordu-yi hümâyûn'a dahi hatt-ı hümâyûn ısdâr olunmuşidi. Ordu hazînesinde vâfir altun me'mûl iken, veznedâr-başının melʿaneti ile istibdâl ve cüz'î altun bulunduğu me'mûrlara sebeb-i infiʿâl ve ne hâl ise infâz-ı irâde ile her tarafa emr-i ʿâlî irsâl olundu. Ordu-yı hümâyûn hazînesinde akçanın fıkdânı maʿlûm-ı hazret-i Cihân-bânî olduğuna binâ'en, bu defʿa dahi dört yüz kîse akça irsâl ve lede'l-vusûl hazîneye idhâl ve ber-vech-i iʿtidâl umûr-ı seferiyyeye sarfıyla iştigāl olundu.