Asker-i İslâm Kartal'dan İsakçı'ya pâ-nihâde-i sükûn u ârâm olduklarında, Serdâr-ı ekrem hazretleri rûz-i maʿrekede mecrûh olanları Rûznâmçe-i Evvel Ahmed Resmî Efendi maʿrifetiyle taʿdâd edüp, nazm: Bedâ bi-devâ'in müsriʿin fî şifâ'ihi Derâhime bîzin li'l-cürûhi merâhimü, mefhûmu üzere cümlesine on bir bin guruş bahşîş iʿtâ ve harâret-i cerîhaların şerbet-i dînâr ile ıtfâ eyledi. Bi-kazâ'illâhi Teʿâlâ İsmâʿîl ve Kili'ye aʿdâ müstevlî oldukdan sonra, İsakçı'da mevcûd askerin akdâm-ı sebâtları mütezelzil ve kuvve-i vâhimeleri mütehalhil olarak fevc fevc firâra yüz tutup, her ne kadar güzer-gâhları sedd ve meʿâbir ü mesâlikleri bend olunduysa dahi, girîve vü şiʿâfdan yol bulup, memleketlerine insırâf ve bu sebeble muhâfaza-i Livâ-yı saʿâdet-iltivâda vâfî asker kalmadığından başka, sevâhil-i Tuna'nın muhâfazası dahi vücûd-i asker ile iktinâf olunacağı zâhir olup, şitâ askeri vürûd edinceye dek, Edirne ve havâlîsi kazâlarından mikdâr-ı vâfî asker ihrâc ve İsakçı'ya îsâl olunmak ve Ordu-yi hümâyûn hazînesinde umûr-i mühimmeye sarf içün vücûd-i nukūd mefkūd [M2 108] olmağla, bir mikdâr akça gönderilmek ve sevk-i asker bir vezîr-i dilîrin ikdâmına mevkūf olup, bu mâdde dahi Rikâb-ı müstetâb tarafından tedbîr olunmak tazarruʿâtıyla, bir kıtʿa takrîr, merfûʿ-i Der-i Şevket-masîr kılınmışidi. Takrîr-i mezkûr manzûr-i Şehriyâr-ı kâmilü'ş-şuʿûr oldukda, verây-ı perde-i takdîrden rû-nümâ olan suver-i hayr u şerr meşiyyet-i Faʿâl-i Mutlak ile cilveger olduğunu fehm ile himmet kûh-efgen-i Şâhâneleri'ne fütûr getürmeyüp, Rumeli'nin sol ve orta kollarında vâkiʿ kazâların darb ü harbe muktedirleri bir ân akdem İsakçı'ya varup, emr-i muhâfazaya ihtimâm etmeleri zımnında lâzım gelenlere ısdâr-ı ahkâm ve bâlâları hutût-ı şerîfe ile tezyîn ve mukddem kapucu-başılar taʿyîn olunduğundan gayri, umûr-i sefere harc olunmak içün bin kîse akça dahi irsâl ve ordu hazînesine teslîm ü îsâl olunup, muhafaza-i enhâ ve muhârese-i ercâ husûslarına kemâl-i tekayyüd ü iʿtinâ olunmak emrini hâvî bir kıtʿa hatt-ı hümâyûn dahi sâbıkā Kethudây-ı Sadriaʿzamî Ahmed ʿİzzet Efendi vesâtatıyla şeref-rîz-i vürûd ve otak-ı Sadrıaʿzamî'de Mektûbî el-Hâc ʿAbdurrezzâk Efendi'ye kırâʾet etdirilüp, mahzâ lutf-i hazret-i Tâcdârî'den levha-tırâz-ı vuzûh olan iltifât ü istimâlet cümleye sebeb-i tuma'nînet ve sürûr-i nâ-mahdûd oldu. Ordu-yi hümâyûn ricâli râkib oldukları hayvânâtı Kartal'dan berü tarafa imrâr imkânını bulamadıkları, mekşûf-i zamîr-i Şehriyârî olup, [mısra]: “Huyûlün tudâhî'l-berka ʿadven ve rekzaten” mazmûnuna sezâ-vâr otuz re's esb-i berk-reftâr ve on re's rehvâr Efendi-yi mûmâ ileyh ile tesyâr buyurup, herkesin haddine göre taksîm ve cümlesi memnûn-i lutf-i sâhib-i tâc ü dîhîm kılındı. Efendi-yi mûmâ ileyh birkaç gün Ordu-yi hümâyûn'da ikâmet ve taraf-ı Serdâr-ı ekremî'den mazhar-ı birr ü mekremet kılındığından başka, maʿiyyetinde olan Hâs-ahûr takımı dahi kesb-i mâye-i menfaʿat eyleyerek, cümlesi Âsitâne-i saʿâdet'e ʿazîmet eyledi.