Tâyife-i Lezgi eğerçi ehl-i İslâm'dan olup, ancak ne Devlet-i ʿaliyye'ye itâʿat ve ne hem-hudûd oduğu İranîyân'a tebaʿiyyet edüp, mutlaku'l-ʿinân ve gayr-i mahkûm ve ihtilâs-ı fursat eylediklerinde, sügūr-i tarafeyne îsâl-i gezend ede geldikleri emr-i meczûm olup, bu esnâda serhadd-i Hâkānî reʿâyâsına zulm ü teʿaddî ve baʿzı mevâşî sevkıyle nehb ü gārete tesaddî eyledikleri, vülât-ı etrâf inhâsıyla maʿlûm-i evliyây-ı devlet ve emr-i muhâfazaya [M1 156] dikkat muktezây-ı mecârî-yi siyâset olduğuna binâʾen, hıfz-ı sügûr ve defʿ-i şurûr irâdesiyle Sivas ve Erzurum eyâletleri o taraflara me'mûr ve memleket-i İran'a adem-i tecâvüzleri bâbında ısdâr-ı menşûr kılındı.