Hazînede vüsʿat ve nukūd-i devletde kesret olmak mülâbesesiyle sunûf-i ʿasâkire cülûs-i hümâyûn bahşişi verilmek ve ʿâdât-ı eslâfı terk etmemek havâlî-gerd-i zamîr-i Pâdişâhî olmağla, [M1 45] şehr-i mezkûrun onuncu salı günü tertîb olunan Dîvân-ı ʿâlî'de ihzâr ü âmâde kılınan iki bin üç yüz doksan dört dîvânî kîse, ʿulûfe tertîbi gibi ʿumûmen ocağlara cülûs bahşişi olmak üzere tevzîʿ olunup, mütekāʿidleri cümleye idhâl kānûn değil iken, Şehriyâr-ı bedîʿu'l-fiʿâl tâyife-i mezkûreyi mahrûm etmeyüp, ifrâz-ı hisse ile anları dahi şerîk-i ʿatıyye vü nevâl eylediler.