Anadolu Muhâsebeciliği [Ü4 111b] tevcîh olunan Mehmed Efendi mansıb-ı mezkûrun kıllet-i nemâsından bahs ile gazbân ve evliyây-ı umûra kıdem-i hıdmetini beyân ile zâtına hürmet olunmamış sûretinde âteş-efşân-ı hezeyân olduğundan gayri, mansıbdan keff-i yed ve Kalem'e gitmamek vâdîsinde izhâr-ı muʿâmele-i bed eylediği, te'dîbini îcâb etmişiken, Şehriyâr-ı merhamet-perver merkūmun vazʿ-ı nâ-hencârından guzz-ı basar ve âhara tevcîhini fermân ve tevcîhâtdan birkaç gün sonra sâbıkā Tezkire-i Evvel ʿAvnî Efendi, kapuya daʿvet olunup, mansıb-ı mezkûr ile cezlân olundu. Mûmâ ileyh hakkında bu âna dek min-gayr-i istihkāk zuhûr eden niʿam-ı nâ-mütenâhî-yi Pâdişâhî cümleye bedîdâr ve cüz'î muʿaccelât ile îrâd-ı tabîʿî kesbinden başka yirmi kîse nemâsı olan Vâlide Tevliyyeti ber-vech-i te'bîd tarafına verildiği zâhir u âşikâr ve bâ-husûs bir-iki sene mukaddem Cezâyir gediğine dahi konup, her tarafdan maʿmûr ve cihet-i maʿîşeti mevfûr ve bilâ-mansıb her bâr ruʾyet-i umûru meysûr iken, bu niʿmetin kadrini bilmemek ve ecânib bu makūle hareketde bulunsa kendüsi daʿvâcı olup, nush u pend etmek lâzım iken, izhâr etdiği tavr-ı nâ-maʿkūl kemâl-i hırs u tamaʿına ve cibilletinde merkûz nâdânlığına mahmûl olmuşdur. Hıdmet-güzerân-ı Saltanat-ı [Ü3 189a] seniyye'nin ʿalâ-ihtilâf-ı merâtibihim nâyil oldukları niʿam-ı celîle, iddiʿâ eyledikleri hıdemâtın ʿivaz u mukābili olup, bu bâbda Devlet-i ʿaliyye'ye izhâr-ı istignâ vü imtinân, küfrân-ı niʿmet kabîlinden olduğu erbâb-ı insâfa zâhir ü nümâyândır. Tekāzây-ı hırs u şehvet sebebi ile celb-i hutâm-ı dünyâ ve kesb-i müstelezzât-ı ehvâya insân bi't-tabʿ münhemik ise dahi, erbâb-ı ʿukūl rızk-ı maksûma hursend u kāniʿ ve dünyâda hıfzı ve ʿukbâda [Ü4 112a] hisâbı müşkil zevâyid-i meclûbâtdan mehmâ-emken nefsini mâniʿ olarak, kesb-i râhat-ı neşâteyn ve tahfîf-i meʾûnet-i dâreyn edüp, ilhâh-ı batar u sefeh ile mübtelây-ı hırs u şereh olanların ve ezelden bi-hasebi'l-istiʿdâd hazz u nasîbi olan ʿâtıyye-i İlâhiyye'ye kāyil olmayup, “Hel min mezîd?” kavliyle ʿamel edenlerin ʿavâkıb-ı ahvâlleri züll ü hevân ve netîce-i âmâlleri yeʾs ü hirmân olageldiği “Mâlâ-yahtâcü ilâ delîlin ve bürhânin” kabîlindendir.