Müşârun ileyh maraz-ı müzmin ve inhitât-ı sinn sebebleriyle işbu Zilka‘de'nin ikinci günü “el-Mevtü ke'sün ve küllü'n-nâsi şâribuh” bezminden cürʿa-keş-i ferâğ u ʿuzlet ve Sultân Bâyezîd Hazîresi'nde muntazır-ı yevm-i kıyâmet oldu. Müşârun ileyh bin yüz yirmi târîhinde ʿİvaz Mehmed Paşa sulbünden ʿatse-zen-i ʿâlem-i şühûd ve pîrâye-i kımât-ı vücûd olup, kırk altıda [Ü1 184a] dâhil-i silk-i müderrisîn ve elli ikide Yenişehir Mevleviyyeti ile kâm-bîn ve elli dokuzda Burusa'ya hâkim ve altmış ikide Medîne-i münevvere ve altmış beşde İstanbul kazâları hükûmetinde kāyim olmuşidi. Tenfîz-i esʿâr ve taʿyîn-i kıyem ü mikdârda ehâlî-yi İstanbul kendüden râzî olduklarına binâʾen, yetmiş üçde Anadolu Pâyesi'yle mükerreren İstanbul'a Kadı olup, yetmiş beşde bi'l-fiʿl Anadolu Sadâreti'yle mükerrem ve seksan târîhinde Rumeli Sadâreti'yle muhterem ve seksan beşde mükerreren Sadâret-i Rumeli ile mütefahhir ve seksan sekizde telebbüs-i ferve-i beyzây-ı fetvâ ile mütebahtır olmuşidi. Donanma hurûcu günü igāse-i Tatar mâddesine müteʿallık, Sadrıaʿzam bulunan ʿİzzet Paşa ile vukūʿ bulan müzâkereleri muhâvereye müncerr ve ahadühümâ âharı gamz ile Pâdişâh'ı muğberr etmişler idi. ʿİzzet Paşa'nın hevâdârları iʿânet ve mecmaʿ-i nâsdan bî-vakt ü ibbân, şütûm ile şitâbân olduğu teksîr-i erâcîfe ʿillet [Ü2 199b] olduğunu hikâyet ile seksan dokuz Cumâdelûlâ'sında müşârun ileyh ʿazl ve mübtelây-ı endûh u ezl olup, doksan dokuz Cumâdelûlâ'sında mükerreren Müfti'l-enâm ve Hallâl-i müşkilât-ı hâss u ʿâmm olmuşidi. O hılâlde ortalığı agyârdan hâlî bulup, dest-i hırs u âzı dirâz ve katʿi çok kimseleri tecrîm ile muhtâc-ı nân u piyâz eylediğine binâʾen, Şaʿbân'ın on dördüncü günü Meşîhat'den ʿazl olunup, baʿde eyyâm arpalığı olan Ankara'ya iclâ ve cülûs-ı hümâyûnda menfîlerin sebîlleri ihlâ olunup, bunlar dahi gelüp, hânelerinde mukîm-i kûşe-i inzivâ ve târîh-i merkūmda ʿâzim-i semt-i ʿukbâ oldular. Müşârun ileyh mühîb ü müşekkel ve teʿazzüz-i nefs ile mümessel, cesûr u gazûb, lecûc ü heyûb, ʿilm ü kemâlden bî-behre vü nasîb ve nefsâniyyet ü agrâz ile şöhre-i baʿîd ü karîb [Ü1 184b] bir kimse idi; tecâvezallâhu ʿan seyyiʾâtihî.