Sadâret-i Anadolu Pâyesi olan Dâğıstânî İbrâhîm Efendi ve İstanbul Pâyesi olan Müftî-zâde es-Seyyid Mehmed Efendi sinîn-i müteʻaddideden berü neşr-i ‘ulûm-ı şettâ ile meşgül ve istifâde-i meclis fazîletleriyle niçe kimseler vâkıf-ı mezâyâ-yı menkūl u maʻkūl olup, el-yevm ikisi dahi pîr-i fânî ve arpalıkları ‘avârız mesâriflerine vefâ etmeyüp, zîk-i ‘ayş ve düyûn ile zebûn-ı ser-pençe-i zarûret ü nâ-tüvânî oldukları, bu esnâda tertîb olunan ziyâfet-i hazret-i Sadrıaʻzamî'de taraf-ı Fetvâ-penâhî'den ifâde vü beyân ve haklarında tahrîk-i silsile-i lutf u ihsân olunmuşidi. Keyfiyyet-i mezkûr taraf-1 Asafi'den 'arz-ı âstân-ı şâmihu'l-erkân kılındıkda, behâne-cû-yı 'inâyet olan Şehriyâr-ı gerdûn-bestat işbu Zilhicce evâhırında müşârun ileyhimâya beşer bin gurûş inʻâm ve müzâyaka vü zarûretlerini defʻ ile daʻavât-ı [220b] hayriyyelerini igtinâm buyurdular.