İki buçuk seneye karîb orduda ve Asitâne'de bi'l-fi‘1 Defterdar olan Mehmed Şerîf Efendi mecbûl olduğu sadâkat ü istikāmet üzere umûr-ı Defterî'yi idâre vü rü'yet ve Beytü'l-mâl'ı her vechile himâye vü sıyânet ve ‘an-asl Kîse-dâr ve [159b] Mektûbçu olmak takrîbi ile dekāyik-i umûr-ı mâliyye'ye kemâ-yenbagī riʻâyet ve cümle ile rabt-ı peyvend-i ünsiyyet eylediğinden fazla, defterdârlara mahsûs olan îrâd-ı muʻayyeni bi'l-külliyye ûmûr-ı zarûriyyesine sarf u hasr etmeyüp, ednâ-yı münasebet iddiʻâ edenleri hisse-mend ve bu vesîle ile evzâ‘ vü etvârı ‘âlem-pesend olmuşidi. Ancak temâdî-yi eyyâm u zemân ve isâbet-i ‘ayne'l-kemâl ihvân-ı mûmâ ileyhin erkân-ı kasr-ı mansıbına tezelzül resân olup, birkaç gün mukaddem Sadâret-i ‘uzmâ Kethudâlığı'ndan munfasıl ve tedbîr-i vücûd-ı za‘f-âlûd ile müştagill olan el-Hâc İbrâhîm Efendi câh-ı Defterî'yle tashîh-i mizâc ve huzûr-ı Sadrı's-sudûr'da telebbüs-i hilʻat ile kesb-i ibtihâc eyledi.