Bi'l-fi'l Şıkk-ı Evvel Defterdârı olan ʿİsmet ʿAli Efendi kıllet-i vâridât ve kesret-i mesârıfat sebebi ile leyl ü nehâr âvâre-i huzûr u sükûn ve giderek bu tehayyülât mûmâ ileyhe îrâs-ı mukaddime-i cünûn edüp, buyuruldularında habt u halel ve umûr-i mâliyyeye dâ'yir sehv ü zelel vukūʿunu hulefâ ve kîsedârân-ı aklâm [M2 155] sırran ifâde vü ifhâm ve o makūle muhtebitât-ı ahvâline medd-i târ-ı enzâr ve mîrîye muzır olan tahrîrâtına ʿadem-i iʿtibâr lâzım gelenlere ʿale'l-infirâd ihtâr olunduğundan başka, mübtelâ olduğu sevdâ, kābil-i müdâvâ olur zannıyla, taʿyîn-i etıbbâ olunmuşidi. ʿİlâcın te'sîri olmayup, bir günde üç beş defʿa Sadrıaʿzam yanına girüp, bilâ-münâsebe baʿzı umûr istîzân ve çadırına geldikde, esâs ü mesâsdan ʿârî ısdâr-ı fermân eylediği maʿlûm-i hakāyik-şinâsân-ı umûr u hutûb ve bu takdîrde ʿazl ve âharının nasbi resîde-i derece-i vücûb olmağla, Zimmet halîfesi İsmâʿîl Efendi'de liyâkat ü mehâret muhayyel ve Defterdârlığa müstehakk u mahal görülüp, o câh-ı bülend ile şeref-mend ve selefi etbâʿına teslîm ve Âsitâne'ye îsâli husûsu merkūmlara tefhîm olundu.