Sadrıaʿzam hazretleri Ordu-yi hümâyûn'dan refʿ-i münker ü fahşâ emrine mezîd-i dikkat ü iʿtinâ edüp: [M2 154] “Hattâ devâyir-i kibârda olan tâze-rûlar mazânn-ı töhmet ve peyk-i serîʿu's-seyr-i hırs u şehvet olup bunların tard u ibʿâdları lâzımdır” deyerek şifâhen ve vicâhen tenbîh ü teʾkîd ve ekser-i nâs muʿtemer olarak dâyirelerinde bulunanları tebʿîd edüp, Cebeci-başı Kürd Ağa her zemân bir âfet-i devrânın bend-i kemend-i mehabbeti ve her bâr bir mahbûb-i dil-âşûbun masrûʿ-i hüsn ü behceti olduğundan, bu hâl kendüye mukaddime-i çîn-i cebîn-i infiʿâl olup, dûrbâş-ı inʿizâl ile mazhar-ı tevbîh u gûşmâl olmuşidi. Tezkireci Münîb Efendi: “Bu ne demek ister, Padişahlar baʿzan mücevherât istiʿmâlini muhkem yasâğ itdikleri hâlde bile ricâl-i devlet miyânında bulunan sağīr mücevher bıçaklardan tegāfül edüp, muʾâhaze etmezler. Benim dâyiremde olan tıfl-i emred ki bana rûh-i izâfî ve cism-i nahîfimi vikāyede bir dirʿ-i zâfidir. Murâhik u şîr-hâre iken zîr-i serâ-perde-i haremimde demsâz-ı hacr-ı terbiye olup, sekiz yaşına buluğunda başına vazʿ-ı destâr ve üzerine gubâr kondurmayarak, veled-i maʿnevî mesâbesinde bir hidmetkâr iken merkūmu dâyiremden tebʿîd baʿzı hevâ-perestler yedine vermekden gayri neyi müfîddir” dedikde, mûmâ ileyh riʿâyeti vâcib zeber-dest bir kâtib olduğundan, hakkında ihtiyâr-ı sükût ve tevânî ve bu makāle o meşrebde olanlara bâʿis-i inbısât-ı nihânî oldu.