Âsitâne-i saʿâdet'te temekkün eden nüfûsun eyyâm-ı şitâda akvât-ı yevmiyyeleri içün bir mikdâr zehâyir iddihârı, zarûriyyâtı vakitden ʿadd olunduğuna binâʾen, tâyife-i habbâzân sayf tertîbâtından ve sâyir tedârüklerinden vâfir hınta anbarlarında iddihâr ve eyyâm-ı şitâyı bu vechile idâre vü imrâr ederler idi. Yüz otuz târîhinde kesret-i nüfûs yevmen fe-yevmen terakkī ve beher yevm sekiz bin kîle zehâyire zarûret ilcâ ve şitâ içün iddihâr olunan hubûbât vefâ etmeyerek müzâyaka bi't-tabʿ iktizâ etmişidi. Evâhir-i Saltanat-ı Ahmed Hânî'de yedi sekiz anbarlar Tersâne-i ʿâmire'de inşâ ve vaktiyle Bahr-i sefîd Rumeli taraflarından üç yüz bin kîle hınta mübâyaʿa ve zikr olunan anbarlara teşhîn ü imlâ olunur idi. Ancak [M1 148] bu tedârük dahi mûcib-i ittisâʿ olmayup, vakt be-vakt muzâyaka rû-nümâ olduğu, maʿlûm-i Pâdişâh-ı Felâtûn-ârâ olmağla, yüz bin kîleye mütehammil üç kıtʿa anbar inşâsına dahi irâde-i ʿaliyye cereyân edüp, fi'l-hâl binâsına mübâşeret ve fî akrabi'l-eyyâm tekmîliyle defʿ-i muzâyaka vü zarûret olundu.