Şaʿbân-ı şerîfin ikinci gicesi sulb-i pâk-i Şehriyâr-ı Felâtûn-idrâkden bir duhter-i girân-mâye ve bir kerîme-i hümâ-sâye gehvâre-zîb-i vücûd ve kımât-ârâ-yı şuhûd olup, kudûm-i meymenet-lüzûmu ekdâr ü efkârdan kulûb-i nâsı tahliye ve Beyhân Sultân ismiyle tesmiyye olunup, sâbıkları gibi esvâk u dekâkîn ve büyût-i ağniyâ vü mesâkîn kemâl-i zîb ü zîver ile donanup, her tarafda âvâz-ı sâz ve her cânibde negame-i cân-güdâz kulûb-i nâsa ilkāy-ı mâdde-i inşirâh ve ifâza-i sürûr u ifrâh eyleyüp, Enderûn-i hümâyûn'da vâkiʿ odalar dahi pür nakş u nigâr ve envâʿ-ı dîbâc ve âvîzeler ile zînet-yâb-ı iştihâr olup, sadây-ı kös ve tabl u mizmâr tanîn-endâz-ı kubbe-i çarh-ı devvâr ve savt-ı mehîb müdâfiʿ-i dehşet-resân-ı eskāʿ u aktâr olup, eyyâm-ı surûr-i mütenâhî ve fukarâ vü zuʿafâ mazhar-ı ihsân-ı Pâdişâhî oldu.